Domme vragen bestaan niet; niets vragen is pas dom

Mijn vrouw is eigenaresse van een horecaonderneming. Ze ervaart nu problemen met haar kassa- en informatiesysteem en heeft wat vragen hoe dit op te lossen is. Het huidige systeem valt soms uit en met vele tientallen hongerige en dorstige mensen op het zonnige terras kan dat vervelend zijn. Het personeel moet dan alle zeilen bijzetten om iedereen op tijd te kunnen bedienen. Meestal gaat dat goed en merkt niemand iets. Maar soms, als het drukker wordt en er geen zeilen meer zijn om bij te zetten, gaat het mis en neemt de wachttijd toe. Net als de  stress bij het personeel. Daarnaast genereert dit systeem niet wat ze aan informatie nodig heeft om goede beslissingen te nemen.

Normaal gesproken bemoei ik me niet met de bedrijfsvoering van mijn vrouw, maar ze vroeg me of ik mee wilde naar de adviseur, want ‘twee horen en zien meer dan een’. Prima, ik ga mee.

We parkeren de auto voor de deur en gaan naar binnen. We worden verwelkomd door een breed glimlachende adviseur die ons een stevige hand geeft. Goede eerste indruk. Laten we hem Frank noemen. Frank vraagt wat hij voor ons kan betekenen. Mijn vrouw begint te vertellen over de beperkingen die ze nu ervaart……. Voor ze is uitgesproken neemt Frank ons mee naar een demonstratiekassa en begint enthousiast te vertellen. Tussendoor vraagt Frank wat mijn vrouw betaalde voor haar oude kassa en vertelt ons dat zijn systeem slechts zo’n 10 % daarvan kost. Vrolijk gaat hij door met zijn demonstratie.

Nadat we Frank een paar minuten aangehoord hebben, begint mijn vrouw een paar vragen te stellen om  zich een voorstelling te maken hoe relevant dit specifieke systeem is voor haar situatie. Frank bewijst met zijn antwoorden dat hij uitstekend op de hoogte is van wat hij verkoopt. Ik vraag me af of haar vragen beantwoord zijn.

Even later geeft mijn vrouw aan dat dit systeem “niet voldoende tegemoet komt aan de specifieke situatie en behoefte van haar horecabedrijf, met name op het gebied van de managementinformatie”. “Oh”, zegt Frank zonder ook maar één vraag te stellen. “Dat is geen probleem”. En hij neemt ons mee naar een ander systeem. “Dit is wel duurder maar kan dan ook veel meer”. En Frank begint nog enthousiaster te vertellen over cloud computing, handhelds, swipen en andere technische details. Mijn vrouw en ik raken verstrikt in het oerwoud aan mogelijkheden en zijn zichtbaar de weg kwijt. “Maar”, zegt Frank “Dat geeft niet want je hoeft niet alle details te kennen om er toch mee te kunnen werken”.

Frank sluit af met “Hier is mijn kaartje, dan kunt u mij bellen wanneer u besloten hebt. Want als ik u zou bellen zou u dat misschien opdringerig vinden. En zo’n verkoper ben ik niet”.

Op de terugweg in de auto zijn we beiden nog wat overweldigd door de informatiestroom van een paar minuten geleden. Zegt mijn vrouw “Best een aardige man en hij bedoelt het vast goed, maar hij heeft me welgeteld één vraag gesteld! Wij weten nu veel meer dan voorheen. Maar wat weet hij nu over wat mijn bedrijf echt nodig heeft en wat een ander systeem mogelijk moet maken?”

Inderdaad, een goede vraag. Maar niet gesteld!

Share

Marc Verstraeten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *